Panimula: Ang Kasaysayan ng Guro at ng Tindero ng Mani sa Bus
Sa larangan ng Philippine religious apologetics, walang kasing-ironic ang eksenang ipinipilit ni Richard Thompson sa kanyang live broadcast kung saan pilit niyang pinagmumukhang ignorante ang dating Seventh-day Adventist (SDA) apologist na si Ronald Obidos patungkol sa mga isinulat ni Ellen G. White (EGW) sa isyu ng pampublikong debate. Sa nasabing programa, paulit-ulit na nagtanong si Thompson kung nabasa raw ba ni Obidos ang Testimonies for the Church noong nasa loob pa ito ng SDA, o baka raw sadyang kapos lang ang kaalaman nito dahil sa tinatawag niyang "little knowledge is dangerous". Ang ganitong asta ay isang klasikong manipestasyon ng psychological projection at Dunning-Kruger effect, kung saan ang isang dating estudyante ay nag-aakalang mas marami pa siyang alam kaysa sa mismong guro na nagturo sa kanya ng pundasyon ng apologetics.
Upang mailagay sa tamang perspektibo ang lahat at makita kung bakit walang anumang maipagmamalaki si Thompson kay Obidos, kailangang balikan ang dokumentadong kasaysayan ng dalawa noong magkasama pa sila sa Arcillas Memorial SDA Church at sa mga programa sa radyo gaya ng DZRJ AM at DWAD. Kabisado at malalim nang naituturo ni Obidos ang kabuuan ng mga sulat ni Ellen White tungkol sa debate noong panahong si Thompson ay isa pa lamang hamak na tindero ng mani sa loob ng mga bus. Sa mga panahong iyon, si Thompson ay isa lamang masugid na tagapakinig at avid fan na matiyagang sumisilip sa bintana ng announcer's booth ng DZRJ AM radio program upang panoorin si Obidos habang nagsasahimpapawid. Higit pa rito, si Thompson ang nagsilbing boluntaryong tagabitbit ng mga bag, Bibliya, at mabibigat na aklat ni Obidos, at ang malaking bahagi ng mga apologetic materials at compilations na ginagamit ni Thompson hanggang sa kasalukuyan ay hiniram at ipina-xerox lamang niya mula sa personal na aklatan ni Obidos.
Kaya naman, isang malaking kahangalan at komedya na magmalaki si Thompson na tila may bago siyang natuklasan sa Testimonies for the Church na hindi alam ng kanyang dating mentor. Nabasa at naituro na ni Obidos ang lahat ng iyan noong magkakasama pa sila sa DWAD Radio, kaya't walang puwang para magmataas ang isang layko na may kaunting kaalaman. Bago pa man buksan ni Thompson ang kanyang bibig sa mikropono, kabisado na ni Obidos mula umpisa hanggang dulo ang bawat pahina, konteksto, at likaw ng mga talatang binabasa nito, dahil si Obidos mismo ang isa sa mga nag-spoon-feed ng mga batayang kaalamang iyon sa kanya noong nagsisimula pa lamang itong humawak ng Bibliya.
Ang Konteksto at Kasaysayan ng mga Sulat ni Ellen White Laban sa Misrepresentasyon ni Thompson
Ang pangunahing thesis ni Richard Thompson ay umiikot sa ideyang hindi raw kailanman ipinagbawal nang lubusan ni Ellen White ang pakikipagdebate, kaya't lehitimo at naaayon daw sa Spirit of Prophecy ang kanyang walang-habas na paghahamon ng debate sa publiko. Kapag sinuri ang historical background at ang gramatikal na konteksto ng mga pahayag ni Ellen White mula 1867 hanggang 1915, agad na guguho ang ilusyon ni Thompson dahil lumilitaw na sadyang binaluktot niya ang konteksto ng mga babala ng kanyang sariling propeta.
Ang ugat ng mahigpit na babala ni Ellen White laban sa debate ay nagmula sa mapait na karanasan ng unang henerasyon ng mga mangangaral ng SDA noong dekada 1860 at 1870, partikular na ang trahedya ni Elder Moses Hull. Si Moses Hull ay isa sa mga pangunahing ministro at debater ng SDA na dahil sa pagkahumaling sa pakikipagdebate sa mga Spiritualists ay unti-unting nahulog sa enemy's ground, nawalan ng pananampalataya, at tuluyang tinalikuran ang Adventism sampung taon bago isinulat ang ikatlong tomo ng Testimonies. Dahil sa ganitong "small fruitage of such contentious efforts" at sa espirituwal na pagkasira ng mga mangangaral na ginagawang entablado ng kayabangan ang diskusyon, sunod-sunod na isinulat ni Ellen White ang mga pagsaway sa Testimonies for the Church Volume 1 (1867), Volume 3 (1872 at 1875), at Volume 5 (1889). Kahit noong naganap ang anim na gabing Corliss-Picton Sabbath debate (Elder John O. (J.O.) Corliss: He was an ordained minister and evangelist representing the Seventh-day Adventist Church hindi siya SDA layman lang tulad ni Thompson na nag-aassume na pabor sa kanya si Ellen White) sa Australia noong Disyembre 11–19, 1894 (Ellen G. White: The Australian Years, Vol. 4, pp. 172–175), bagama't nag-ulat si Ellen White na nagtagumpay ang katotohanan, mahigpit muna niyang binalaan si Elder J. O. Corliss tungkol sa kanyang temperamento (Letter 130, 1894; Letter 21a, 1895) at nanindigan pa rin sa pangkalahatang tuntunin na "a debate kills the interest".
Higit sa lahat, isang kritikal na tanong sa hermeneutics ang pilit na iniiwasan ni Thompson: sino ba ang direktang kinakausap at binibigyan ng eksepsyon ni Ellen White sa mga pagkakataong "hindi maiiwasan" ang debate? Ito ba ay ang mga pangkaraniwan at walang pormal na pagsasanay na SDA laymen, o ang mga ordained ministers at pastors ng denominasyon? Ang ebidensya mula mismo sa mga sulat ni Ellen White at ng Ellen G. White Estate ay eksklusibong nakaturo sa mga ministro, mangangaral (preachers), at Bible instructors, hindi sa mga self-appointed na layko na gaya ni Thompson na katiting lamang ang nalalaman sa teolohiya ngunit ubod na ng yabang sa mikropono.
Sa pambungad na pahina ng aklat na Evangelism (1946), kung saan matatagpuan ang opisyal na kompilasyon tungkol sa "The Debate" (pp. 162–166), tahasang nilinaw ng Board of Trustees ng Ellen G. White Estate na ang mga tagubilin sa nasabing aklat ay eksklusibong nakatuon sa ministeryo ng mga pastor:
"The instruction in this book is restricted almost entirely to the evangelistic work of the minister and the Bible instructor" (Evangelism, p. 8, 1946).
Sa bawat orihinal na dokumentong binasa mismo ni Thompson sa kanyang programa, ang simuno (subject) ng mga pangungusap ni Ellen White ay laging ang mga ministro at pastor ng iglesya. Sa Testimonies for the Church, Vol. 3, pp. 213–218 (1872), na muling inilimbag sa Gospel Workers, p. 377 (1915) at Gospel Workers, p. 92 (1892), sinimulan ni Ellen White ang kabanata sa mga salitang:
"Young preachers should avoid discussions... Generally, the influence of discussions upon our ministers is to make them self-sufficient, exalted in their own estimation. This is not all. Those who love to debate are unfitted for being pastors to the flock".
Ganito rin ang tuon sa Testimonies for the Church, Vol. 3, pp. 218–220 (1872) kung saan ang tinutukoy ay mga "preachers" na hindi dapat manghamon ng "ministers of other denominations", gayundin sa Testimonies, Vol. 3, pp. 220–221 (1872) na tumutukoy sa "Ministers who contend with opposers of the truth of God", at sa Testimonies, Vol. 3, p. 426 (1875) na direktang nagbabala sa "God's ministers" na huwag ituring na malaking pribilehiyo ang pakikipagdiskusyon. Maging sa Letter 21a (1895) (Evangelism, p. 166), habang sinasaway ang palaaway na saloobin sa debate, itinanong ni Ellen White: "Those who bear the most solemn message ever given to our world must lay off the pugilistic armor... When will our ministers learn of Jesus?" Kung ang mismong mga ordained ministers na may pormal na pagsasanay sa teolohiya ay mahigpit nang pinagbabawalan ni Ellen White na maghanap ng debate dahil ginagawa silang palalo at hindi akma bilang pastol ng kawan, isang malaking category error at pang-aagaw ng awtoridad na angkinin ito ng isang SDA layman na gaya ni Thompson na walang pormal na edukasyon sa theology at EGW writings.
Upang makita nang buong linaw kung paano sistematikong binaluktot ni Thompson ang mga sulat ni Ellen White, ipinapakita ng talahanayan sa ibaba ang kumpletong talaan ng mga orihinal na sanggunian, petsa, pahina, kung sino ang kinakausap, at ang eksaktong konteksto ng bawat sipi:
Salungatan sa Pagitan ng Teorya ni Thompson at ng Buong Sistema ng SDA
Kung ihahambing ang personal na teorya ni Thompson sa opisyal na posisyon at kasaysayan ng Seventh-day Adventist Church bilang isang sistema, lalong lumilitaw na si Thompson ay isang rogue operator na sumasalungat sa mismong organisasyong kanyang ipinagtatanggol. Bagama't walang hiwalay na Fundamental Belief, Sabbath School lesson, o probisyon sa Church Manual na nag-uutos ng pampublikong debate, ang mga opisyal na pahayag na ipinasa ng General Conference (GC) at ang mga artikulo sa opisyal na magasin ng GC Ministerial Association na Ministry at Adventist Review ay buong-pagkakaisang kumokondena sa agresibong estilo ni Thompson.
Sa lebel ng General Conference Executive Committee at Administrative Committee (ADCOM), ang opisyal na boses ng denominasyon sa pakikipag-usap sa ibang pananampalataya ay mahigpit na nakatali sa regulasyon ng sariling pananalita at pag-iwas sa paninira. Sa dokumentong "Freedom of Speech and Defamation of Religion" na ipinasa ng GC Executive Committee noong Hunyo 23, 2010 at inilabas sa Atlanta Session (Hunyo 24–Hulyo 3, 2010), tahasang itinatakda na ang mga Adventists ay dapat maghigpit sa kanilang sariling pananalita (regulate their own speech) lalo na kapag tinatalakay ang ibang relihiyon, at dapat na maging "constrained by Christ's law of love". Ganito rin ang diwa ng "Religious Liberty, Evangelism, and Proselytism" na ipinasa ng GC ADCOM para sa Toronto Session (Hunyo 29–Hulyo 9, 2000) at ng "Religious Freedom" na inilabas ni GC President Robert S. Folkenberg sa Utrecht Session (Hunyo 29–Hulyo 8, 1995), na nagpapatibay sa kalayaang magpahayag sa pamamagitan ng pangangaral at media ngunit hindi kailanman inendorso ang pugilistic public debate bilang kasangkapan ng ebanghelismo.
Kung babalikan naman ang mga historikal na publikasyon sa Ministry magazine at Adventist Review, makikitang matagal nang ibinasura ng mga batikang ministro ng SDA, maging sa Pilipinas, ang mentalidad na umiiral kay Thompson. Sa mga artikulong "The Better Workman (The Question of Debates)" (Abril 1930) at "The Question of Debates: Stating Propositions" (Mayo 1930), inilahad ni Elder E. L. Maxwell mula sa Buenos Aires na matapos siyang lumahok sa 28 pampublikong debate sa pagitan ng 1901 at 1911, malalim niyang pinag-aralan ang payo ng Spirit of Prophecy at tinanggihan ang lahat ng sumunod na hamon. Ayon sa hatol ni Maxwell, siyam sa bawat sampung debate (90%) ay madaling maiiwasan kung ipangangaral lamang nang kaakit-akit si Kristo sa halip na gumamit ng "sharp thrusts", dahil ang epekto ng mga debate ay "usually not the best". Higit na mahalaga para sa konteksto ng Pilipinas ang artikulong "Shall We Engage in Public Debates?" sa Ministry (Hunyo 1941) na isinulat mismo ni J. Y. Yovan noong siya ay Assistant Director ng South Central Luzon Mission sa Pilipinas. Binigyang-diin ni Yovan na ang mga Seventh-day Adventists ay "do not advocate the holding of public debates" bilang paraan ng paglutas ng mga kontrobersiya, mas pinipili ang "avoidance without defeat", at tahasang sinabi na hindi niya kailanman kukunsintihin ang isang baguhan (novice) na maghanap ng debate.
Ang ganitong paninindigan ay sinuportahan din ni Harold N. Williams, District Superintendent ng Indiana Conference, sa kanyang artikulong "Handling an Adversary" (Ministry, Enero 1946), kung saan ibinahagi niya kung paano niya tinanggihan ang isang hamon sa pahayagan na pagdebatehan ang Sabbath dahil ang espiritu sa mga debate ay "not the spirit of Christ", at sa halip ay nag-alok na lamang ng isang mapayapang structured joint discussion. Gayundin, ang iginagalang na patnugot ng Review and Herald na si F. D. Nichol, sa kanyang artikulong "The Christian Way to Contend for the Faith" (mula sa aklat na Answers to Objections, pp. 352–353 at muling inilimbag sa Elder's Digest, Q1 2002), ay nagbigay-diin na ang mga Adventists ay dapat na "strive to avoid, as far as consistent" ang anumang diskusyon na may katangian ng debate. Maging ang pagsusuri ni Denis Kaiser sa Ministry (Disyembre 2014, pp. 16–19) na pinamagatang "The Word, the Spirit of Prophecy, and Mutual Love" ay muling nagpapaalala sa mahigpit na pagkondena ni Ellen White sa mga debate sa loob mismo ng iglesya noong panahon ng kontrobersiya sa "daily". Samakatuwid, ang agresibong teorya ni Thompson na gawing sukatan ng tapang at katotohanan ang walang-tigil na paghahamon ng debate ay sariling imbento at pang-unawa lamang ni Thompson, at hindi kailanman naging opisyal na posisyon ng denominasyong SDA. Nagbago na ang pananaw at naratibo ni Thompson; sa halip na harapin ang katotohanan, unti-unti na siyang nagiging manhid sa reyalidad na hindi lamang si Ellen White ang kanyang katunggali kundi maging ang mga lider at opisyal na patakaran ng Seventh-day Adventist Church. May maling akala siya na susundan at kakampihan siya ng mga miyembro sa kanyang mga pahayag sa video, ngunit kabaligtaran nito ang nangyayari dahil tahasan siyang itinatanggi ng mismong pamunuan ng denominasyon. Kung susuriin ang kanyang istilo, malinaw na lumilitaw ang mga senyales ng Dunning-Kruger effect at pagiging narcissistic, kung saan ang kawalan ng malalim na kaalaman ay tinatakpan ng labis na yabang. Hindi na nakapagtataka kung bakit hanggang sa kasalukuyan ay marami ang hindi bilib sa kanya, hanggang sa umabot sa puntong ipinagbabawal na siyang magsalita o pinag-baban na magpahayag sa maraming mga simbahang SDA sa iba't ibang panig ng Pilipinas.
Punto-por-Puntong Pagsusuri at Pagbabaliktad sa Thesis ni Thompson
Upang ganap na mailantad ang kahinaan ng lohika ni Thompson sa kanyang video, inilalatag sa mga sumusunod na seksyon ang detalyado at punto-por-puntong pagsusuri sa bawat palusot na kanyang binitawan, gamit ang turn-the-table o boomerang tactic na nagbabalik ng kanyang sariling mga salita upang bawiin ang kanyang mga argumento tungo sa katawa-tawang kahangalan.
Ang Alibi sa Ecclesiastes 3 at ang Request Lang Daw ni Sister Emmy Alfonso
Sinimulan ni Thompson ang kanyang programa sa pagmamalaking hindi raw siya sumisilip kahit kaunti sa programa nina Obidos, at hindi raw siya umiiwas kundi sadyang inilagay lang niya sa "tamang panahon" ayon sa Ecclesiastes 3 ("There is a time for everything under the sun"). Dagdag pa ni Thompson, kung hindi lang daw dahil sa request ng isang viewer na nagngangalang "Sister Emmy Alfonso" (na nakakatawang hinahanap niya sa live chat dahil wala naman pala roon nang magsimula siya), ay hindi raw niya bibigyan ng panahon si Obidos dahil ang mga tanong daw nito ay "wala namang kabigat-bigat" at "dali-dali naman".
Ang palusot na ito ay isang klasikong sour-graping at defense mechanism. Kung totoong "walang kabigat-bigat" at "walang kuwenta" ang mga tanong at dokumentong inilatag ni Obidos, bakit kinailangan pang magpatawag ni Thompson ng isang "special edition" na programa, magsuot ng bagong barong at mag-print ng makakapal na pahina ng Testimonies, at gumugol ng mahabang oras sa pagpapaliwanag? Kung pipitsugin at walang kuwenta-kuwenta pala ang mga tanong ni Obidos sa paningin ni Thompson, ngunit hirap na hirap at paikot-ikot si Thompson sa pagsagot nang mahigit isang oras, eh di lumalabas na pipitsugin at walang kuwenta rin ang mga sagot ni Thompson! Ginamit pa niya ang Ecclesiastes 3 bilang banal na palusot sa kanyang matagal na pag-iwas na sagutin nang punto-por-punto ang mga dokumentadong exposés laban sa SDA mula pa noong 2019.
Hindi Daw Niya Idol si EGW at ang Nakakatawang False Trilemma
Nagpupuyos ang kalooban ni Thompson sa pariralang ginamit ni Obidos tungkol sa pagiging "idol" o "fanboy" nito kay Ellen White, sabay deklara na: "Kahit kailan, hindi ko naging idol si Mrs. White, at sabi ko nga, over my dead body na magiging idol ko si Mrs. White!" Pagkatapos ay naglatag siya ng kanyang paboritong multiple-choice trap laban kay Obidos: "Nagbibintang ka? Nanlalait ka? O nagsisinungaling ka? Alin do'n sa tatlo?"
Dito ay gumamit si Thompson ng Red Herring Fallacy at False Trilemma Fallacy. Gaya ng malinaw na ipinunto ni Obidos, hindi ang literal na pagsamba sa rebulto ni Ellen White ang isyu, kundi ang intelektuwal at theological na hipocrisy ng paninindigan ni Thompson. Inaamin mismo ni Thompson sa video na kinikilala, iginagalang, at ipinagtatanggol niya si Ellen White bilang "kaloob na propeta ng SDA" (Spirit of Prophecy). Kung naniniwala siyang lehitimong propeta ng Diyos si Ellen White, ang pagsunod sa mga tagubilin nito ay hindi opsiyonal na puwedeng itapon kapag sumasalungat na sa kanyang hilig sa pakikipagdebate. Kaya kung ibabalik kay Thompson ang kanyang sariling multiple-choice question patungkol sa kanyang walang-tigil na paghahamon sa debate: Alam ba ni Thompson na lagi siyang nakikipagdebate at nanghahamon laban sa utos ni Ellen White? Hindi ba niya alam dahil hindi niya binasa nang buo ang Testimonies? O nagsisinungaling lang siya sa kanyang mga viewers? O baka naman all of the above?
Sino ang Tunay na Hipokrito Noong Nasa SDA Pa si Obidos?
Sa halip na manatili sa paksa, bumanat ng personal na Ad Hominem at Tu Quoque si Thompson: "Alam mo kung may ipokrito sa ating dalawa, n'ung nasa SDA ka pa... hindi ako 'yun. Andami mong sinasabi pala sa akin 'non pag nakatalikod ako." Napakadaling magtapon ng walang-ebidensiyang tsismis sa harap ng mikropono para lang makaiwas sa tunay na isyu ng doktrina. Kung susuriin sa liwanag ng dokumentadong kasaysayan, sino ba ang tunay na hipokrito sa dalawa? Si Obidos na noong matuklasan sa malalim na pag-aaral ng Kasulatan na mali ang 1844 Investigative Judgment, ang mga sablay na pangitain ni Ellen White, at ang legalistikong aral ng SDA ay buong-katapatang nagpasa ng pormal na Resignation Letter noong Setyembre 12, 2019 at lumabas nang harapan? O si Thompson na nananatili sa loob ng SDA, sumisigaw ng "Amen!" sa awtoridad ni Ellen White bilang propeta, ngunit harap-harapang binabastos ang pinakasentrong aral nito laban sa paghahamon ng debate para lang mapanatili ang kanyang macho debater image? Ang tunay na hipokrisiya ay ang pagsasabing "wala akong planong labagin ang sinabi ni Mrs. White" habang araw-araw na ginagawa ang mismong ipinagbabawal sa Testimonies.
Ang Spirit of Controversy at ang Himalang Good Boy Era ni Thompson Kontra Kapwa SDA
Inamin mismo ni Thompson na tama ang sinipi ni Obidos mula kay Ellen White na "The spirit of controversy is a spirit which Satan delights to see" at "Ang pampublikong debate at diskusyon ay nagdudulot ng mas maraming pinsala kaysa kabutihan, which is true. Totoo naman!" Ngunit upang iligtas ang sarili, biglang nag-asal "good boy" si Thompson at sinabing hindi na raw muna niya pinapatulan ang maraming naghahamon sa kanya ngayon at hangga't maaari ay umiiwas na raw siya, sabay banggit na pagkatapos ng debate niya sa kay Bishop Eramis ni ay dalawa na lang ang sumunod niyang nakadebate: sina "Brother Leonard" at "Brother Ruben" na pareho pa niyang kapatid sa SDA, bago raw umabot sa punto na "tina-challenge" na niya si Obidos.
Sa puntong ito ay literal na nag-suicide ang argumento ni Thompson sa tatlong napakalinaw na paraan.
Una, isang malaking himala na biglang sinasabi ni Thompson ngayon na "umiiwas" na siya sa debate, dahil ba noong naghanda siya ng isasagot kay Obidos ay unang beses niyang binasa nang seryoso ang mga sulat ni Ellen White at doon lang niya natuklasang mali pala ang kanyang estilo mula noon hanggang ngayon?
Pangalawa, sa bibig mismo ni Thompson nanggaling ang pag-amin na "china-challenge na kita" (hinamon niya si Obidos), na isang direktang pag-amin na siya ang nagpasimula ng hamon ng debate!
Pangatlo, buong pagmamalaking inamin ni Thompson na nakipagdebate siya kina Brother Leonard (SDA) at Ruben (SDA) na pareho niyang ka-miyembro sa SDA! Hindi ba't iyan ang pinaka-ipinagbabawal ni Ellen White (Selected Messages, Vol. 1, pp. 165, 167–168; Letter 62, 1910), ang magdebate ang magkakapatid na SDA? At kung mismong mga SDA layman debaters ay sila-sila na ang nagdedebatehan nang live sa Facebook, hindi ba't iyon ang pinakamatibay na ebidensya na totoong pipitsugin ang mga layman debaters ng kampo nila?
Ang Turista sa North Fairview: Sino ang Tunay na Selective at Gumagawa ng Generalization?
Sa kanyang video, inakusahan ni Thompson si Obidos ng Red Herring, Cherry-Picking, at Fallacy of Generalization, at gumamit pa ng kuwento tungkol sa isang turista sa North Fairview na nakakilala lang ng isang salbaheng SDA ay nagdeklarang "Salbahe pala lahat ng taga-North Fairview!" Ayon kay Thompson, pinalalabas daw ni Obidos sa isang sweeping statement na si Ellen White ay 100% na "totally against sa lahat ng uri ng debate sa lahat ng panahon".
Ang ilustrasyon ni Thompson sa North Fairview ay bumalik mismo sa kanyang mukha dahil siya ang gumawa ng isang dambuhalang Straw Man Fallacy. Kailanman ay hindi sinabi ni Obidos na ipinagbawal ni Ellen White ang lahat ng uri ng pagtatanggol sa katotohanan sa lahat ng pagkakataon. Ang eksaktong ipinupunto ni Obidos ay: hindi kontra si Ellen White sa lahat ng debate, kundi ang mahigpit niyang kinokontra ay ang uri at estilo ng debate ni Thompson na adik sa paghahamon ng debate! Si Thompson ang tunay na selective at cherry-picker, dahil paulit-ulit niyang binabasa ang pariralang "it may be necessary to meet…", ngunit sadyang nilalaktawan at iniiwasan ang pinakasentrong utos ni Ellen White na huwag maghamon ng debate at huwag tumulad kay Goliath!
To Meet a Proud Boaster (3T 213) vs. Maghamon ng Debate: Sino si David at Sino si Goliath?
Ito ang pinakasentro ng pambabaluktot ni Thompson. Binasa niya nang paulit-ulit ang Testimonies for the Church, Vol. 3, p. 213 (1872): "God is seldom glorified. In some cases, it may be necessary to meet a proud boaster against the truth of God in open debate..." Idinagdag pa niya ang Testimonies, Vol. 3, p. 37 (1872) ("Opposers must sometimes be met..."), ang Testimonies, Vol. 3, p. 424 (1875) ("Discussions cannot always be avoided"), at ang Testimonies, Vol. 3, pp. 218–220 (1872) tungkol sa pagharap ni David kay Goliath na "defier of Israel". Mula rito, nagtanong si Thompson kung tinatago raw ba ni Obidos ang mga talatang ito o hindi lang talaga alam, sabay giit na si Obidos daw ang "proud boaster" at "Goliath", habang siya naman daw si "David" na tumutugon lamang upang harapin ("meet") si Obidos matapos daw nilang iwasang hamunin ito noong umpisa.
Ang pahayag ni Thompson na "iniiwasan" daw nilang hamunin si Obidos noong umpisa ay isang harap-harapang kasinungalingan (Liar!). Mismong ang mga nakaraang YouTube videos nina Thompson kasama niya si Dizon, at Johnson kung saan may patutsada na ilang beses na nilang hinahamon si Obidos sa debate at marami lang daw itong excuse) ang buhay na ebidensya na sina Thompson ang unang naghamon at si Obidos ay sumasagot lamang bilang depensa! Hanggang ngayon nga walang mailabas na ebidensiya na bayaran muna daw nila ako ng 500k bago ko sila patulan sa debate at lumipas na ang panahon walang imik si Thompson wala siyang mailabas na ebidensiya kaya wag bast-basta maniwala kay Thompson sanay magsinungaling yan. Alam na alam ni Obidos ang Testimonies, Vol. 3, p. 213 (1872), ngunit hindi iyon aplikable para absuweltuhin si Thompson dahil sa kaso nilang dalawa, si Thompson ang "proud boaster" na laging naghahamon sa debate gaya ni Goliath!
Suriin ang napakalinaw na pagkakaiba ng mga salitang ginamit ni Ellen White: ang sabi niya ay "to meet" (harapin ang naghahamon), hindi "to challenge" o "to seek to provoke a debate" (manghamon ng debate)! Sa Testimonies for the Church, Vol. 3, pp. 218–220 (1872), tahasang ipinaliwanag ni Ellen White kung sino si Goliath at sino si David: "They should not defy ministers of other denominations, and seek to provoke a debate. They should not stand in a position like that of Goliath when he defied the armies of Israel. Israel did not defy Goliath, but Goliath made his proud boasts against God and His people. The defying, the boasting, and the railing must come from the opposers of truth, who act the Goliath". Napansin ng lahat ng nanood sa video na pagkabasa mismo ni Thompson sa linyang "They should not defy ministers of other denominations, and seek to provoke a debate", biglang nag-iba ng komento at biglang kambyo si Thompson dahil nahalata niyang sapul na sapul siya at guilty sa pagiging provoker ng debate!
At ano ang ginawa niyang palusot kung bakit nilabag niya ang utos ni Ellen White na huwag tularan si Goliath? Sinabi ni Thompson na kung napupuno raw ang pasensya ng Panginoon, sino ba naman daw siya na napuno rin ang pasensya kaya napilitan silang hamunin si Obidos! Isa itong direktang pag-amin mula sa bibig ni Thompson na nilabag niya si Ellen White at sila ang tumayong proud boasters gaya ni Goliath (habang humahalakhak si Thompson tulad ng alakhak ni Satanas sa tuwa!), samantalang ang kanyang mga tagapakinig ay naka-zombie mode na lang at tameme dahil kulang sa katotohanan at facts. Bukod pa rito, sa Testimonies, Vol. 3, p. 37 (1872), sinabi ni Ellen White na kapag sinagot ang glaring misrepresentations, "it should be done promptly and briefly, and we should then pass on to our work", isang beses lang naglaban sina David at Goliath at nagpatuloy na sa misyon, samantalang si Thompson ay milyong beses nang nanghahamon sa debate mula pa noong magkakasama sila hanggang ngayon!
Dagdag pa rito, paano magiging "proud boaster" o "Goliath" si Obidos eh hindi naman naghahamon si Obidos ng pampublikong oral debate sa kanila? Ang hinihingi ni Obidos ay pormal nilang i-refute nang point-by-point ang kanyang mga video at artikulo na naglalantad sa mga heretical teachings ng SDA. Bakit hindi iyon magawa ni Thompson sa pagsusulat o kahit bigyan ng panahon sa isang maayos na punto-por-puntong pagsusuri sa FB Live, kundi panay ang hamon ng sigawan sa entablado? Dahil ba mas malakas ang mala-palengkero niyang bunganga at hindi siya marunong sumulat, o nag-iinarte lang siya na kunwari ay magaling ngunit hindi talaga kayang sagutin ang mga ebidensya?
Panahon pa Daw ni Kopong-Kopong ang mga Exposés Laban sa SDA
Idinadahilan din ng kampo ni Thompson na "panahon pa ni kopong-kopong" ang mga inilalantad ni Obidos laban sa mga huwad na doktrina ng SDA at matagal na raw nasagot ang mga iyon. Noong panahon pa ni Ellen White, matagal nang nire-refute ng mga iskolar ang mga kultikong doktrina ng SDA, ngunit bakit patuloy pa ring nag-a-update at naglalabas ng exposés si Obidos hanggang ngayon? Dahil hindi pa rin nagsisisi (unrepentant) ang SDA sa kanilang mga cultic doctrines at patuloy pa rin nilang inilalako ang mga ito sa mga tao! Kung gagamitin ang boomerang strategy laban kay Thompson: hindi ba't ang SDA rin naman ay walang-humpay na inuulit-ulit sa kanilang mga literatura at krusada na ang Papacy ang Anti-Christ, ang Babylon sa Revelation, at ang pasimuno ng Mark of the Beast, mga akusasyong matagal nang sinagot ng mga Catholic apologists noong panahon pa ni Kopong-Kopong? Bakit kapag ang SDA ang paulit-ulit na umaatake sa Katoliko gamit ang lumang script ay "proklamasyon ng katotohanan" ang tawag nila, pero kapag ang mga kasinungalingan ng SDA ang inilalantad ay biglang "panahon pa ni kopong-kopong"?
Oral Debate vs. Written Debate: Ang Pagkamot ng Mata ni Thompson sa Testimonies 3:213 at 5:708
Ipinipilit ni Thompson na "oral debate" lang daw ang kanyang hamon kay Obidos at hinding-hindi raw siya mag-e-engage sa "written debate". Ngunit nang basahin mismo ni Thompson nang malakas at malinaw sa kanyang live video ang Testimonies for the Church, Vol. 3, p. 213 (1872), ganito ang eksaktong lumabas sa kanyang bibig: "In some cases, it may be necessary to meet a proud boaster against the truth of God in open debate; but generally these discussions, either oral or written, result in more harm than good". Kitang-kita sa video na pagkabasa ni Thompson sa mga salitang "either oral or written", bigla siyang napakamot ng mata, isang malinaw na sign na nagulat siya sa mismong binasa niya dahil doon lang niya nalaman na maging ang written debate pala ay kasama sa tinutukoy ni Ellen White na "open debate" kung kinakailangan! Kung pinapayagan pala ni Ellen White ang written debate sa mga pagkakataong kailangang sumagot, bakit kinokontra na naman ito ni Thompson at ipinipilit na oral debate lang?
Ang sagot ay matatagpuan mismo sa babala ni Ellen White sa Testimonies for the Church, Vol. 5, p. 708 (1889) (Evangelism, p. 166) at sa Testimonies to Ministers and Gospel Workers, p. 165 (1892):
"With those who have educated themselves as debaters, there is great danger that they will not handle the Word of God with fairness" at "we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound". Matino at patas ba ang mangatwiran si Thompson? Hindi! Sa oral debate kasi ay teritoryo at plataporma iyon na kinasanayan ni Thompson dahil puwede siyang mandaya roon, umiwas sa tanong, idaan sa lakas ng kantyaw, sigaw, at pagpapatawa, at pagkatapos ng debate ay ipagyayabang na naman niyang "nanalo" siya kahit walang true encounter sa mga challenges at facts. Dumaan na si Obidos sa ganyang mga mabababaw na estratehiya noon, kaya hindi na niya uulitin ang ganoong sarsuwela. Ilusyon lang ni Thompson na nananalo siya dahil may skills siyang lumusot sa tanong nang hindi naipapaliwanag ang tunay na sagot, ngunit kung tatanungin ang mismong mga matatalinong SDA na gumagamit ng utak kaysa feelings, alam nilang napakahina talaga ni Thompson sa debate, lalo na sa mga debate niya laban kina Jose Ventilacion ng INC at Quillao ng 4th Watch!
Walang binatbat ang istilo ni Thompson kundi ang kanyang tanyag na tatlong "P": Palusot, Paiwas, at Patawa! Iyan ang nagpapatindi ng apoy sa kanyang mga tagahanga na madaling mabulag sa ingay, dahil mas gusto nilang ma-entertain at mapatawa kaysa suriin ang lalim ng katotohanan, at sa huli, para sa kanila ay "panalo" na agad iyon kahit puro hangin lamang ang laman.
Kaya isang wise decision talaga na hindi dapat patulan ang "palengke" style ni Thompson. Isa pa, wala naman na siyang sasabihing bago na hindi ko pa kabisado. Ang totoo, baka siya ang takot dahil ang dami kong bagong ebidensya at argumento na hindi pa niya alam. Nasabi ko na din nung una, na hindi ko siya pinapatulan sa debate kasi alam ko na ang style niyan, pag naiipit sa malalalim na argumento, idedeny lang niya, iiwasan, pipilosopohin, at idadaan sa tawa. Para saan pa? Sayang sa oras. Kung talagang hindi siya takot sa mga argumento ko, bakit kahit isa sa mga SDA exposes na isinulat ko mula pa noong 2019 ay never niyang ginawan ng detailed refutation? Tahimik siya sa written format dahil alam niyang hindi niya kayang i-debunk ang mga 'yon. In fact, in-invite namin siya ni Bro. Toto, kamakailan lang sa aming live 'Investigating Adventism Q&A' para sa isang chill at friendly conversation. Anong ginawa niya? Umiwas. Nagdahilan na kailangan daw muna niyang magpaalam kay Johnson Amican at gusto niya sa channel nilang 'Pag-Aralan Natin' gawin. Hindi kasi siya sanay sa conversational format kung saan madali siyang ma-cross-examine nang diretsahan. Mas gusto niya yung format na puwede siyang magpalusot".
Format ng Diskurso Ang Reaksyon ni Richard Thompson Ang Psychological na Dahilan (Ayon sa Pagsusuri)
In Debate We Meet Satan (3T 220-221): Iniwan ba ng mga Anghel ng Diyos si Thompson?
Sa kalagitnaan ng kanyang live stream, binasa ni Thompson ang Testimonies for the Church, Vol. 3, pp. 220–221 (1872) ("In Debate We Meet Satan") at buong-pagmamalaking iginiit na hindi lang naman daw si Satanas at ang kanyang mga demonyo ang nasa debate, kundi nandoon din daw ang anghel ng Panginoon sa panig ng nagdadala ng katotohanan.
Ngunit kung susuriin ang mismong binasa ni Thompson sa Testimonies, Vol. 3, pp. 220–221 (1872), malinaw na sinabi ni Ellen White: "Satan watches for a chance to get the advantage of ministers who are advocating the truth, and when they cease to put their entire trust in God, and their words are not in the spirit and love of Christ, the angels of God cannot strengthen and enlighten them. They leave them to their own strength, and evil angels press in their darkness; for this reason, the opponents of the truth sometimes seem to have the advantage, and the discussion does more harm than real good". Lumilikha ito ng isang nakakatawang logical dilemma laban kay Thompson. Una, ipagpalagay na sumasagot lang siya bilang defender (kahit ang totoo ay siya ang laging naghahamon gaya ni Goliath), kung nandoon pala sa debate ang mga anghel ng Diyos, bakit mahigpit pa ring dini-discourage ni Ellen White ang pakikipagdebate at sinasabing nagreresulta ito sa "more harm than real good"? Pangalawa, ayon mismo sa teksto ni Ellen White, kapag ang debater ay nagmayabang at nawala sa espiritu ni Kristo, umaalis ang mga anghel ng Diyos at nananaig ang kalaban! Yamang maraming matatalinong SDA mismo ang nagsasabing natalo at nilampaso si Thompson sa kanyang mga debate (lalo na laban kina Ventilacion ng INC at Quillao ng 4th Watch), ibig bang sabihin ay iniwan din ng mga anghel ng Diyos si Thompson sa entablado at puro evil angels na lang ang naiwan sa paligid niya?
Ang Humility ni Goliath (1T 624-626), si Fernan Camacho, at ang Katotohanan sa 2006 Pampanga INC Debate
Sa huling bahagi ng kanyang programa, binasa ni Thompson ang Testimonies for the Church, Vol. 1, pp. 624–626 (1867) ("If debate cannot be avoided, whenever it is necessary for the advancement of the cause of truth and the glory of God, that an opponent be met, how carefully, and with what humility should they go into the conflict..."). Mula rito, nagmalaki si Thompson na hindi raw siya nagyayabang sa debate kundi sadyang lumalakas lang ang boses niya bilang pagdidiin, sinumbatan si Obidos kung bakit daw nito hinarap noon sa debate si Fernan Camacho kung "pipitsuging layman" ang tingin nito sa mga SDA layman debaters, at nagtanong pa kung totoo raw ba ang tsismis na kaya hindi sumipot si Obidos sa 2006 Pampanga debate laban sa INC ay dahil masama ang loob ni Obidos na si Thompson ang haharap.
Una sa lahat, gaya ng napatunayan na sa unahan, ang Testimonies, Vol. 1, pp. 624–626 (1867) ay tagubilin para sa mga ordained pastors at ministro ng SDA, kaya't huwag mag-assume ang isang layman na gaya ni Thompson na kasali siya roon gayong wala siyang pormal na theological training. At tungkol sa sinasabi ni Thompson na "humble" daw siya sa debate habang panay ang paghahamon niya sa publiko, mga mismong miyembro na ng SDA ang dapat tanungin dahil sila ang saksi sa kayabangan ng estilo ni Thompson! Lumalabas na sa diksyunaryo pala ni Thompson, pati si Goliath ay "humble" din at "proud to be humble", dahil para kay Thompson ay humbleness pala ang palaging paghahamon ng debate!
Pangalawa, patungkol sa pagharap ni Obidos kay Fernan Camacho noon: sariling desisyon iyon ni Obidos upang i-demonstrate mismo sa mga SDA kung ano ang kahihinatnan kapag ang kadebate ni Obidos ay isang ordinaryong layman lang na walang anumang bagong sasabihin dahil higit pang nauunawaan ni Obidos ang mga doktrina ng SDA kaysa sa kanila. Napatunayan sa karanasang iyon na luging-lugi si Obidos kapag layman ang kaharap: hindi pa man nagsisimulang magpaliwanag ang isang SDA layman na gaya nina Camacho o Thompson ay kabisado na ni Obidos ang buong pagkakasunod-sunod ng sasabihin nito, samantalang ang malalalim na kaalaman, historical data, at exegesis na ilalatag ni Obidos ay hindi nila mauunawaan at itatapon o yuyurakan lamang nila. Sa kabilang dako, kapag mga ordained SDA pastors at theologians ang kaharap ni Obidos, madali silang magkakaunawaan at hindi masasayang ang paliwanag dahil may pormal silang pundasyon at ang totoo, marami ring mga pastor ng SDA ang nabababawan at nababakyaan sa "style palengke" ni Thompson!
Pangatlo, patungkol sa ipinagmamalaki ni Thompson na 2006 Pampanga debate laban sa INC: kung babasahin ang mismong mga komento ng mga SDA na sumaksi roon, alam nilang talong-talo roon si Thompson, kaya maraming mga SDA ang nag-uwian nang malungkot at nakaranas ng matinding "great disappointment" sa kanya (gaya rin ng pagkatalo niya sa 4th Watch). Narcissistic lang talaga si Thompson kaya laging pakiramdam niya ay "yehey, panalo na siya" porke't nakakalusot siya minsan sa tanong sa mababang lebel ng kanyang utak. At ano ang buong katotohanan kung bakit wala si Obidos sa Pampanga noong 2006? Si Obidos talaga ang orihinal na tinawagan ng Central Luzon Conference(CLC) upang humarap sa debate sa Pampanga at nakapaghanda na noon si Obidos, kaso itong si Thompson ang "pumapel" at umeksena para siya ang isalang!. Maaaring tanungin ng sinuman ang mismong CLC upang mapatunayan kung sino ang tunay na pumapel noong 2006.
Tatlong Direktang Cross-Examination Questions na Hindi Matatakasan ni Thompson
Upang tuluyang matuldukan ang mga pag-iwas at pagpapalusot ni Richard Thompson, iniiwan ng pagsusuring ito ang tatlong direktang tanong na kailangang sagutin ni Thompson nang walang paligoy-ligoy.
Ang Hamon sa Aklat at Pahina ng Lisensyang Manghamon
Hinahamon si Thompson na sagutin ito nang direkta at huwag iwasan: Anong eksaktong aklat (book), pahina (pages), at petsa sa alinmang sulat ni Ellen G. White mababasa na ang isang Seventh-day Adventist, lalo na ang isang ordinaryong layman, ay pinapayagan o binibigyan ng lisensya na maunang maghamon ng debate sa publiko?
Ang Hamon sa Eksaktong Petsa at Venue ng Paratang na Proud Boaster
Yamang ipinipilit ni Thompson na si Obidos daw ang "proud boaster" na gaya ni Goliath kaya raw nila ito hinahamon ng debate, kailangang maglabas ni Thompson ng ebidensya: Kung "proud boaster" si Obidos, kailan, anong eksaktong petsa (exact date), at saang venue unang hinamon ni Ronald Obidos si Richard Thompson ng isang public oral debate? Kapag walang maipakitang ebidensya si Thompson, kailangan na niyang magsisi (repent) sa kanyang tahasang pagsisinungaling bago siya mapunta sa impiyerno!
Ang Hamon sa Pag-alis ng mga Anghel at Kaduwagan sa Written Format
Yamang binasa mismo ni Thompson nang malakas sa Testimonies for the Church, Vol. 3, p. 213 (1872) na ang diskusyon ay maaaring "either oral or written" (sabay kamot sa kanyang mata sa gulat!), at binasa rin niya sa pp. 220–221 na kapag nagyabang ang debater ay umaalis ang mga anghel ng Diyos kaya nananaig ang kalaban, inaamin na ba ngayon ni Thompson na kaya siya nilampaso nina Ventilacion ng INC at Quillao ng 4th Watch sa mata ng maraming matatalinong SDA ay dahil iniwan siya ng mga anghel ng Diyos sa entablado, at kaya siya takot na takot sumagot sa isang pormal na Written Debate sa mga exposés ni Obidos mula pa noong 2019 ay dahil hindi uubra sa papel ang kanyang pampalengkeng kantyaw at pandaraya?
Synthesis at Conclusión
Sa huli, malinaw na sinagot ng mga dokumento at ebidensya ang tanong sa pamagat ng ulat na ito: Ano ang iniwasan ni Thompson? Iniwasan ni Thompson ang katotohanang ang mismong uri ng debate na mahigpit na kinokondena at ipinagbabawal ni Ellen G. White (Testimonies, Vol. 1, pp. 624–626; Vol. 3, pp. 37–38, 213–221, 424–426; Vol. 5, p. 708) at ng buong sistema ng Seventh-day Adventist Church (GC Executive Committee 2010; Ministry 1930, 1941, 1946, 2014) ay ang mismong estilo ni Richard Thompson, ang pagiging isang agresibo, maingay, at palalong challenger na gumagaya sa posisyon ni Goliath na adik sa paghahamon ng debate sa halip na maglatag ng maayos, patas, at nasusulat na katuwiran. Hangga't hindi umaamin si Thompson na nilalabag niya si Ellen White sa kanyang walang-tigil na paghahamon ng debate, at hangga't tinatakbuhan niya ang isang pormal at punto-por-puntong written refutation sa mga dokumentadong exposés laban sa kultikong aral ng SDA, ang lahat ng kanyang sigaw sa mikropono ay mananatiling hungkag na ingay lamang ng isang dating tagabitbit ng bag na pilit nagpapanggap na authorized ni Ellen White sa Debate sa entablado.